روش های آزمایش میله های مسی

بازرسی کیفی میله های مسی گامی مهم در حصول اطمینان از مطابقت آنها با الزامات تولید سیم و کابل است که در درجه اول بر اساس استانداردهای ملی مانند "میله های سیم مسی برای مصارف الکتریکی" (GB/T 3952-2016) است.

موارد اصلی آزمایش شامل ترکیب شیمیایی و تجزیه و تحلیل محتوای اکسیژن است که برای تعیین خلوص مس و محتوای عنصر ناخالصی نیاز به طیف‌سنجی انتشار فوتوالکتریک دارند (به عنوان مثال، YS/T 482-2005). طبق GB/T 3952، گریدهای T2 و TU2 به محتوای مس و نقره حداقل 99.95 درصد نیاز دارند و مقررات خاصی در مورد محتوای ناخالصی‌هایی مانند آرسنیک، بیسموت، آهن و سرب دارند. محتوای اکسیژن یک شاخص کلیدی است که میله‌های مسی{10}}آزاد و کم اکسیژن{12}} را تشخیص می‌دهد. میله‌های مسی آزاد{18}}به محتوای اکسیژن بیش از 0.02% نیاز ندارند (به عنوان مثال، درجه TU2 به محتوای اکسیژن بیش از 0.0010٪ نیاز ندارد، در حالی که میله‌های مسی با اکسیژن کم معمولاً دارای محتوای اکسیژن 200-400 ppm هستند. آزمایش خواص فیزیکی شامل آزمایش کشش (به عنوان مثال GB/T 228.1) برای تشخیص استحکام کششی و کشیدگی، و آزمایش پیچش (به عنوان مثال، GB/T 239) برای ارزیابی انعطاف پذیری و همگنی ماده است. هسته آزمایش خواص الکتریکی اندازه گیری مقاومت حجمی (ρ20) در 20 درجه است که یک شاخص کلیدی برای ارزیابی رسانایی است.

بازرسی متالوگرافی را می توان با اندازه گیری اندازه دانه متوسط ​​(به عنوان مثال YS/T 347-2004) برای مشاهده ریزساختار ماده انجام داد. بازرسی بصری مستلزم بررسی این است که آیا سطح میله مسی گرد، صاف و از نظر ابعادی یکنواخت است و فاقد چین و چروک، سوراخ، ترک، آخال و سایر عیوب مضر برای استفاده از آن است.